Roman van der Werf

Afgelopen weekend geklommen in de Frankenjura en ik heb daar alleen maar gewerkt in mijn nieuwe project Intercooler ((11-) dus niet Frontline));-). Vrijdag was de heenreis. Door de drukte op de weg kwamen we redelijk laat aan waardoor ik de keuze had gemaakt om alleen te werken in de route. Zaterdag dus vol aan de bak, 4 pogingen verder en nog geen succes. Wel een nieuwe methode gevonden wat een stuk beter werkt. Zondag, bij het opstaan uit bed, voelde mijn linker hand wat stijf aan door de intensiteit van de route. Toch vol goede moed richting de route! Na goed opgewarmd te hebben had ik slechts energie voor 1 hele goede poging waarbij ik op de laatste moeilijke pas alsnog sneuvelde… Echt balen. Van deze laatste poging heb ik een filmpje gemaakt.

Intercooler is een erg korte route, maximaal 20 bewegingen lang waarbij de eerste 12 passen moeilijk zijn. Het is bijna een boulder te noemen. Als je er een sloot crashpads onder de route zou leggen dan heb je een erg hoge highball. De lijn is niet erg briljant om te zien, gek genoeg klimt het wel erg mooi maar tegelijk ook erg pijnlijk. De grepen zijn zeer agressief voor de vingers, zo agressief dat ik een paar dagen na het weekend nog druk pijn heb op een aantal vingers van de belasting! To be continued……..

Afgelopen weekend wederom in de FJ geklommen. Ik had nog een project openstaan en gelukkig kon ik die dit weekend wel klimmen. Zie hier de link naar een filmpje waarin je een idee krijgt van de lijn. De dag erop heb ik nog kort gewerkt in Frontline (edit: bedoel Intercooler) (11-)). Een erg korte en boulder-achtige route. De passen had ik al snel gemaakt dus Frontline (bedoel Intercooler) moet hopelijk snel te klimmen zijn. De vorm begint weer te komen! Nu kijken of ik de lat wat hoger kan leggen in vergelijk met vorig jaar. Ik merk dat de 10+ en sneller gaan. Misschien kan ik het niveau waarin ik routes snel klim verleggen naar 11-? We zullen zien.

Na nog een paar goede weekenden meegepakt te hebben in Bleau was het eindelijk weer tijd om de gordel aan te trekken en meer dan 5 meter te klimmen. Nou, ja. Meer dan 5 meter? Zeg minstens 5 meter te klimmen met touw ipv een crashpad ;-). Afgelopen week had ik best wat vrije dagen van het werk waardoor ik zelfs twee keer weg kon: 1 dag naar Freyr en een weekend naar de Frankenjura. Die ene dag naar Freyr was top qua weer betreft. Samen met Immi heerlijk een dagje geklommen in Belgie. Wat makkelijkere routes, en eens een keer goed gewerkt in Shingen 8b(+). Na best wat puzzel werk met voornamelijk de voeten kon ik uiteindelijk alle passen maken. Moet op zich gaan!

In het weekend eindelijk weer naar de Frankenjura sinds 4,5 maand (?). Plannen zat wat betreft projecten, motivatie genoeg en fitheid weer beter na mijn blessure aan mijn linker triceps waar ik wonderwel erg rap van ben hersteld. Samen met Lilian, Jelmer, Annemiek en Suuz dus die kant uit. Dag 1 rijdag, dag 2 eerste klimdag. Zo goed als dat het weer in Freyr was, zo koud was het in Duitsland. Met maximaal 5 graden op de thermometer was het een beetje koud om routes te klimmen…. Maar ja, wel droog.  Op de eerste klimdag heb ik Trinity (10+) uitgewerkt in de kou. Na wat hannesen had ik alle passen gemaakt. Een mooie krachtige route door steil terrein. Helaas met 1 nadeel: echt heel pijnlijk voor de huid. Die dag geen pogingen meer gedaan. Klimdag twee had ik het idee Trinity wel snel te kunnen gaan klimmen. Helaas liep dit anders dan gepland. Door de kou, de moeheid en pijn aan mijn vingers heb ik deze route niet gedaan. Ik was helemaal leeg getrokken door de dag ervoor en ik kreeg het niet meer voor elkaar om mijn vingers in die rete scherpe vingergaten te prakken. Dus deze route blijft als project staan voor het volgende weekend. Deze dag heb ik nog wel Prik Nam Pla (10-/10) geklommen, weliswaar op mijn tandvlees.

Suuz en ik hadden drie dagen klimmen gepland. Suuz ging de laatste dag erg goed in de ultra klassieke Center Court. Deze dag heb ikzelf niet meer geklommen. Veel te koud…… Onder een foto van Annemiek in de erg fraaie Drachentöterweg (9-). De trend van de laatste tijd is meer foto’s van andere klimmers dan van mijzelf. Tsja, lastig als je vaak de enige fotograaf bent met een dikke unit van een camera….. Ach, ook goed.

De laatste drie weken heb ik getracht veel te bouderen in Bleau. Het eerste weekend weg samen met Stefan. Helaas hadden we niet zoveel geluk want het weer was niet al te best. Als resultaat: drie dagen klimmen in de planning waarvan maar 1 dag goed kunnen klimmen. Afgelopen weekend was het qua weer  wel erg goed. Daarbij nog eens het geluk dat we 4 dagen hadden om te klimmen! Mooi, zou je denken. Echter, het liep iets anders dan gepland. Maar daarover meer, verderop in het verhaal.

Woensdag reden we al richting Bleau zodat we de donderdag volledig zouden kunnen klimmen. Dit weekend waren er meer NL-ers in Bleau. Het Nederlandse boulder team en Mathieu Ceron met nog twee gasten uit Tilburg. Op de planning had ik een x aantal bouder staan die ik wilde klimmen of checken.  Zo gezegd zo gedaan. Dus ik direct naar Cuvier om nog een keer in Antithese te werken. Dit ging al vrij goed. Net niet kon ik de laatste pas naar het verlossende randje op het eind inzetten. Na een uur werken in de boulder was het al aardig warm geworden op Cuvier. Suuz probeerde nog La Super Forge, die zij bijna kon klimmen. Hierna was het tijd om te moven richting Beaux Quartier.

Daar aangekomen bleek ik niet als enige dat plan te hebben. Het NL team was er ook en Michiel had net Gecko (8a+) geklommen en Wouter (a.k.a. Wally) was hard bezig in de boulder. Na wat aanklooien, mislukte pogingen en de grepen schoongepoetst te hebben met (!) water. Ging de boulder! Ik blij. Naja, beetje blij want in de poging tikte mijn spotter (Wally) de crashpad omhoog waardoor ik deze licht aantikte met een voet. En daar word ik nooit blij van. Absoluut geen steun maar ik kreeg er hetzelfde gevoel door wat ik wel eens heb gehad in routes in de FJ (of elders) waarbij je bijvoorbeeld je touw voelt in een beweging of niet eindigt op dezelfde grepen zoals de eerst beklimmer, of een rust gebruikt in een route die niet is gebruikt in de eerst beklimming.  Ja, iedereen zei: “wat doe je moeilijk” . Voor mij is het belangrijkste bij het klimmen van een mooie (en soms moeilijke) boulder of route dat het gevoel perfect is als je ‘m geklommen hebt. Bij Beaux Quartiers was dat dus niet het geval en dat is jammer. Dat gevoel gaat ook nooit meer komen, ook al klim ik dat ding duizend keer. Jammer van de energie dus, kan je dan beter steken in andere mooie boulders en routes. Gelukkig heb ik wel voor mijn doen een aardig filmpje gemaakt van deze beklimming. iets later wist ook Wally, Gecko te klimmen. Lekker bezig! Nadat we klaar waren op het blok van Beaux Quartiers was het tijd om nog samen met team NL Big Dragon te proberen. Hans ging goed, Wouter ging ook goed, ik als smurf ging ook lekker maar Michiel wist de boulder uiteindelijk te drukken. Vlak voordat het echt donker werd.

Dag twee was wederom weer een prachtige dag. Eerst naar Cuvier om hierna naar L’Ubik te rijden. Dit op aanraden van Michiel. Eenmaal daar aangekomen (na een zoektocht van 1,5 uur) stond de boulder in de volbakken zon, helaas….. Dan maar die 7a+ om de hoek klimmen. Dit klusje was zo gepiept. Echter, ik begin een pijn te voelen in mijn linker triceps. MMhhh, ik had al eerder wat weken terug wat last aan die kant van het een en ander. Die dag heb ik uiteindelijk niet meer zoveel gedaan.

Dag drie zouden we samen met Mathieu en Erik x2 naar Drei Zinnen en omgeving gaan. We waren al om 0930 onder de rots! de temperatuur was duidelijk een stuk hoger dan de dagen ervoor.  Lekker opwarmen en dan iets uitzoeken. Echter, tijdens het opwarmen voelde ik mijn arm steeds pijn doen.  Dat is niet goed! Na het opwarmen ik maar wat rustig aan en niets geks proberen. Mathieu wilde Hotline (7c kant) proberen. Wij dus met het hele stel mee. Daar aangekomen wilde ik toch kijken of ik nog wat kon doen. Het klimmen ging prima. Nergens pijn totdat ik iets van een zwaai moest opvangen en dat was de druppel. Wat volgde was pijn in mijn linker triceps, alsof iemand er continu keihard in kneep. Gelukkig is Mathieu ook een goede fysio en die heeft uiteindelijk de spier losgemaakt. Mathieu had lol, ik had ontzettend veel pijn tijdens het masseren. Tof beroep heeft hij: mensen pijn doen, daar betaalt voor krijgen en ook nog eens mensen die hem dan bedanken ;-). Ik heb echt het verkeerde vak gekozen.

Maar goed. Dag 3 en 4 was dus exit voor mij wat betreft het klimmen. Dag 4 samen met Suuz, Lil en Jelmer naar Apremont om hier maar wat te fotograferen. Niet klimmen dus. In plaats daarvan heb ik het voor elkaar gekregen om voor het eerst in mijn klim carrière geblesseerd te raken in de rots! Echt balen. Oorzaak: vermoedelijk toch teveel trainen, vaak te moe en met mijn nieuwe bezigheid Krav Maga erbij ietsje teveel van het goede…… UUuh, ja. Morgen maar eens langs m’n eigen fysio en een goede diagnose laten stellen. Het voelt nu al weer beter maar ik ga nu weer iets meer rust pakken als ik intensief train. Ik word ook een dagje ouder…………….

Na enige afwezigheid op mijn site heb ik eindelijk weer eens een stuk kunnen schrijven! Sinds december afgelopen jaar heb ik geen rots meer aangeraakt tot aan afgelopen weekend. Door slecht weer en weinig motivatie heb ik de afgelopen tijd alleen maar in de hal geklommen. De Frankenjura was de laatste tijd niet echt een optie qua temperaturen. Bovendien moet je echt wel heel gemotiveerd zijn om daar nu te klimmen cq boulderen. Route klimmen is sowieso kansloos in die kou en boulderen moet je echt willen. Je hebt er mooie boulders (als je ze weet te vinden) maar veel ligt diep in het bos en met -5 overdag en ’s nachts -17 is het niet moeilijk voorstellen dat het klimmen alles behalve aangenaam zal zijn wat betreft de temperatuur.

Vandaar dat Bleau afgelopen weekend in de planning stond. Te lang was ik niet in dit boulder paradijs geweest. Drie dagen klimmen op rots.  Vrijdag, zaterdag en zondag. Door de jaren heen heb ik een aardig lijstje opgebouwd van boulders die ik graag wil doen. Vrijdag en zaterdag heb ik hard gewerkt in wat boulders tot en met 8a+ o.a. samen met Michiel en Tim. Die wisten nog Gourmandise 8a+ te klimmen. Lekker bezig!

Op aanraden van Bart ben ik de laatste dag naar Cuvier gegaan om daar Apothéose te proberen. Na wat aanvoelen kon ik de bouder klimmen. Een van de laatste pure (non zitstart) lijnen die ik nog op het Carnage blok moest doen. Hier een filmpje. Ik heb besloten toch maar eens weer wat vaker naar Bleau te gaan ipv naar de FJ. Blijft toch wel heel mooi klimmen.

Suzanne in La Vie d’Ange (7a)

Michiel in Gourmandise (8a+ )

Na al het USA geweld was het weer tijd om eens richting de Frankenjura te rijden. Inmiddels was de laatste keer al weer 6 weken terug dus veeeeeel te lang geleden! Ook een goed excuus was het feit dat ik afgelopen zaterdag jarig was. Niet dat verjaardagen mij ook een moer interesseren maar dit was toch anders…..misschien wel…..pijnlijker. Dus een reden om me ver weg te verstoppen onder een rotsblok. Ik ben namelijk 30 geworden!!!!!!!! Jaja, officieel hoor ik nu tot het gilde van de ouwe sokken. Doet me denken aan jaren terug toen ik nog 18 was en wedstrijden meedeed. Dat was nog de periode dat Peter Horning, Erik Jacobs en Jan Martin Roelofs de topklimmers van Nederland waren. Ik vond dat toen een stelletje…….(stoere) ouwe sokken. En nu ben ik er zelf een, ach….. Ik kan nu al een deel van mijn memoires gaan schrijven maar aangezien mijn Nederlandse spelling dermate bagger is en mijn schrijfstijl niet al te best,  zal ik dat iedereen maar besparen.

Frankenjura, dat was het plan. Suuz moest werken dus Stefan ging deze keer weer eens mee. Plan was om de klassieke boulder Zerberus (8b) te proberen en verder wat nieuwe boulders te leren kennen. Dus wij op dag 1 naar bovengenoemde boulder. Na een uurtje geprobeerd te hebben kon ik alle bewegingen maken. dit een beetje tegen de verwachting in ging dit vrij snel. Dag twee nog een goede poging gedaan maar de huid ging al snel. Op dag twee na het Zerberus verhaal hebben we samen met Thomas en Conny de boulder Backgammon (8a+) bekeken. Een erg fraaie, soort van technische, lijn. Op dag drie kon ik dit apparaat snel klimmen. Hier een filmpje van mijn beklimming. Sorry voor de slechte kwaliteit maar ik had de camera ingesteld op de laagste resolutie in de veronderstelling de beste instelling te hebben gekozen… Gelukkig dat ik beter foto’s (toch???) maak dan filmpjes. Ach, het geeft een idee en iets is beter dan niets. Dus achteraf was mijn verjaardag niet slecht. Een 8a+ in een paar pogingen en een kansvolle 8b gevonden. En dat op mijn leeftijd ;-). Hieronder nog een foto van Stefan in een 7a traverse.

Een van mijn dromen was altijd een keer naar Amerika gaan om daar te klimmen en wat van de Amerikaanse cultuur te zien. Het liefst een paar maanden lang. Helaas liet het werk deze laatste wens niet toe. Dus vertrokken Suuz en ik dan maar voor drie weken naar de States. Ook niet vervelend zal ik maar zeggen. Zo gezegd, zo gedaan. Dus zo vertrokken we op 10 oktober met het vliegtuig richting het “Wilde Westen”. Na een brakke vlucht van veel te veel uren kwamen we in Chicago aan. So far no problems! Wij richting de bagage banden om al onze spullen op te halen. Drie dikke joekels van tassen hadden we laten inchecken. Na een tijdje bij de band te hebben gestaan en alle andere passagiers geobserveerd te hebben hoe zij wel hun bagage konden afhalen. Wij de vraag aan een SAS medewerker gesteld waar onze tassen bleven. De dame in kwestie reageerde met:”oh, they arrive tomorrow. You can claim your bagage there. bye!”.  En dit was het moment dat al mijn zelf controle technieken vanuit mijn werk van pas kwamen. Kortom, om een lang verhaal kort te maken. De shit werd geregeld. En wij zaten vervolgens een nachtje in het Hilton op kosten van de zaak. Zoals het hoort.

Dag twee dus onze bagage terug gekregen en de huurauto opgehaald. Vanaf hier kon het avontuur verder. De eerste opgave was uit Chicago komen en wennen aan de American way of driving. Wel wennen maar als je eenmaal gewend bent dan is het echt appeltje-eitje en een stuk relaxter dan dat opgefokte gedoe in Europa. Gewoon, stoel naar achteren, colaatje in de hand, muziekje erbij, middelste baan-keep your lane, een voet op het dashboard en de cruise control op 70mhp. Wel tussendoor nog wat boodschappen gedaan. Hieronder wat foto’s van de waren die veelvuldig verkocht worden in de States. Handig als je route bezet is en je niet wil wachten of last hebt van ander ongedierte ;-). Dus, na de verplichte boodschappen nog wat meer rijden naar de Red River Gorges (verder te noemen als RRG). We hadden een plek gereserveerd op de camping Lago Linda in Beattyville.  Rond middernacht kwamen we aan in genoemde plaats. Alleen geen camping te bekennen. We hadden alleen een adres maar verder eigenijk geen kaart van de omgeving. Alleen een vage route beschrijving waar we niets aan hadden. Kaarten waren overigens nergens te koop en niemand wist exact waar de camping was. Overigens ter info. Het was inmiddels rond 2 uur ’s nachts en nog steeds waren de tank stations open in de meest kleine dorpjes. We hebben zo tot een uur of 3 rond gereden zonder succes totdat we een Trucker naar de camping vroegen en wonderwel, deze aardige man woonde vlakbij de plek van bestemming. Na nog wat rijden kwamen we na twee dagen reizen eindelijk aan. Tent opgezet en slapen.

Wat na deze reis volgde waren veel klimdagen. De een wat beter dan de ander. De ene dag wat beter weer dan de ander. Eigenlijk zoals dat al jaren gaat bij ons op elke trip: twee klimdagen waar je jezelf helemaal gaar trekt en dan weer een rustdag. Ondanks deze standaard, die overigens helemaal prima is. Waren er toch aardig wat verschillen met wat we normaal gewend zijn. Ten eerste de RRG. Een prachtig zandsteen gebied. Als je Berdorf mooi vindt dan is dit tot de macht 10 mooier, sterker. Dan is Berdorf eigenlijk een aardig pruts gebiedje waar ze net iets te vaak de hilti in de wand hebben gezet. Ik ben behoorlijk onder de indruk van de schoonheid van de wanden en de kwaliteit van de routes. We hebben in de 2,5 week dat we er hebben geklommen best een aantal gebieden gezien maar ik heb serieus geen slechte route geklommen. Behalve dan de welbekende motherlode. Een steile wand, en soms wel 40 meter lang. Een erg indrukwekkende wand en heel erg steil. Echter het klimmen vond ik hier tegenvallen. De tendens van de meeste routes was voornamelijk bakken sjorren door steil terrein en als je de techniek poot hoog en door beheerst dan kon je er erg veel. Wat echt een prachtwand was om te sportklimmen was Gold Coast. Een van de mooiste sportklimwanden die ik ooit heb gezien, 18 meter lang en 25 graden overhangend. Hier werd het klimmen wat meer getypeerd door randjes klimmen en af en toe wat indraaien. Jaja, dat deze ouwe poot-hoog-door-rukker dit nog eens zou opschrijven.

Niet dat de Franken niet mooi is maar de wanden in de RRG zijn esthetisch prachtig om te zien. En dan niet maar 1 wand, maar bijna alle wanden waar we hebben geklommen. Dit kan in de Franken ook maar dan moet je wel even zoeken. Een schoonheid die je overigens zelden ziet bij kalk wanden. Wat vaak dan het probleem is bij zandsteen zijn de beperkte keuze aan grepen maar ook dit probleem speelt hier niet want in de RRG zijn er grepen in overvloed van een hoogwaardige kwaliteit. Ik heb deze trip slechts 1 dikke greep gesloopt (uit een 8b+) terwijl ik in de Pfalz wel meerdere routes onbewust (en per ongeluk) gemoduleerd heb.

Dan een heel ander aspect maar niet geheel onbelangrijk: de cultuur. Die is wel heel anders dan die in Europa. Ook de klim scene is echt wel anders in de States. Waar Europeanen vaak een beetje op afstand zijn in een klimgebied, daar hebben ze in de VS geen last van. Zo hebben we heel veel leuke mensen leren kennen en gesproken maar ook een paar keer flinke ruzies mee gemaakt onder de wand ;-). Prachtig voor mij als sociaal agoog om al die sociale processen te kunnen observeren, gnagna! En de locale bevolking in Kentucky, die zijn ook niet zo moeilijk, erg behulpzaam en altijd uiterst vriendelijk. Alleen zijn er wel een paar zaken die ze echt wel missen zoals goede koffie, veel goede supermarkten, fatsoenlijke restaurants en goede smaak wat betreft kleding. Niet dat ik zo’n mode pop ben maar de gemiddelde Kentuckiaan loopt er rond in een houthakkers blouse of in een gore blauwe overall.

Terug naar het klimmen. Doel voor mij was om een beetje lekker wat te zien wat betreft routes en misschien wat moeilijkers aan te voelen. Zo ver van huis had ik echt geen zin om een project aan te boren en deze niet te klimmen. Nee, dat doe ik wel dichter in de buurt van Nederland. bijvoorbeeld in de Franken. Deze trip heb ik nog wel een mooie en wat langere 5.13D geklommen (White man’s Shuffle) en de korte God’s Own Stone 5.14a. Die laatste ging in de tweede poging nadat ik de dag ervoor een greep had uitgesloopd , oepsie….. Ze waren weer blij met mij. Ik murmelde iets tegen een Amerikaan: “I always have this kind of bullshit”. Waarop die gozer mij vraagt:”what the hell do you weigh?”. Ik antwoordde zoiets van “61kg”. Die gast keek mij vol ongeloof aan en bleef stil.

Naast al het sportklimmen heb ik ook nog wat traditioneel geklommen. Dit ook een dagje met Jorx nadat ik hem en zijn vriendin Katha uitvoerig op de gevoelige plaat had vastgelegd in niet nader te noemen harde en stijle routes. De dames wilden gewoon sportklimmen. Jorx en ik mochten eindelijk met onze speeltjes spelen (nuts, friends and thé whole shebang). Dag 1 dacht ik (overigens, zonder Jorx) wel ff een 5.11b spleet omhoog te kunnen vlammen (denk wel, dit is maar 6b). Even hierbij vergeten dat spleetklimmen in de USA wel een andere tak van sport is. Kortom, na wat gehannes tot aan 3/4 van de route was ik zo volgelopen van het niet-klemmen en gear plaatsen dat ik uit de route kwam pleuren en hierbij vol een kleine friend los trok en dus nog wat verder vloog. Poging twee ging niet veel beter en vervolgens vloog ik weer een eind in een friend die deze keer wel hield.

De dag met Jorx was beter. Toen heb ik samen met Jorx, na de fotoshoot, nog Rock Wars 5.9+ en Autumn 5.9- geklommen. Twee prachtige klassieke spleten in de Red. Als derde route wilden we B3 doen, helaas gooide het weer roet in het eten. Wat volgde was een bak water uit de hemel. Dit was dan ook het eind van de klimtrip van Suzanne en mij aangezien dit onze laatste klimdag was. Precies goed getimed dus. Weg voor het slechte weer.

Tijd voor Chicago! Naast het klimmen in de RRG wilden Suuz en ik nog een paar dagen Chicago bekijken. Als je dan zo’n eind reist naar een ander continent is het vrij logisch om eens wat anders te gaan doen dan klimmen. Op zich ben ik niet een persoon om dagen lang door een stad te banjeren maar bij Chicago heeft dit geen minuut verveeld. Overwegend vind ik Europese steden saai terwijl ik in best wat grote steden ben geweest. Chicago is echt wel anders. Deze stad leeft en bruist 24/7. En de gebouwen zijn echt bizar groot. Overigens, alles is groot in de States, zo dus ook de gebouwen. Ik bleef maar omhoog kijken naar die inmense wolkenkrabbers. Zoals altijd maak in tijdens een trip veel foto’s. Ik laat de beelden verder voor zich spreken. De reis zit er weer op. Op naar de volgende, ik vermoed dat die wel weer naar de Franken zal zijn.

fotografie: Werfieproductions en laatste klimfoto door Simon Meis.

Een wat laat bericht maar beter laat dan nooit. Het eerste weekend van de maand heb ik weer geklommen in de Frankenjura. Dit maal waren de omstandigheden perfect. Dit in tegenstelling tot de periode hiervoor. Hierdoor kon ik nog Sonic excess in its purest form (10/10+) klimmen. Dit zelfde weekend heb ik ook nog even in Showdown (11-) gekeken. Conclusie: nog even kansloos als een paar jaar terug. In tegenstelling wat ik normaal doe voor de website, namelijk het maken van foto’s van andere klimmers. Heb ik ditmaal maar weer eens mijn compact camera op een statief gezet en heb er dit filmpje aan over gehouden.

In het weekend was de planning om op Zwergenschloss (Frankenjura uiteraard) de Angry Inch (10+) af te maken. Zo gezegd en dus ook zo gedaan. Tenminste, qua gevoel misschien nog niet helemaal. Zoals ik dat vaker heb was ik ook weer niet helemaal tevreden met deze beklimming. Er zit een no hands in deze route en ik weet niet of deze ooit origineel is gebruikt tijdens het openen.   Kortom. Ik ga m waarschijnlijk nog wel een keer klimmen. Is tegelijk een goede training voor de Red River Gorge ;-). Angry Inch is de verlenging van een 10 die ik een jaar of 8 geleden al eens heb gedaan. Je klimt Plan B om na de goede rust (lees no hands) nog een  harde pas te moeten maken om vervolgens nog hetzelfde stuk als het eind van Ronin te klimmen. Volg je het nog? Wat ik wel merk is dat ik nog steeds de fitheid heb die ik begin van het jaar ook al had. De 10+-en gaan tot nog toe snel, mits ze mij liggen. Jammer dat de Franken toch nog best ver is en ik er niet wekelijks kan klimmen.

Dag twee was wederom het idee om naar Zwergenschloss te gaan om daar wat foto’s te maken en onze Duitse vrienden nog even te zien. Helaas, dit plan ging even niet door. Eenmaal per jaar is er een marathon in de Franken en uitgerekend door het dal waar wij moesten zijn. Na een uur lang, allerlei sluiproutes dwars door het bos geprobeerd te hebben, moesten we helaas concluderen dat we onze afspraak konden vergeten.

Wij dus naar Plankenstein wat ook op het programma stond. Suuz werken in een 7c en ik nog een on sight poging gedaan in Chicken Run 10-. Deze poging ging erg goed maar strandde op de laatste moeilijke passen bovenin de route. Gezien het feit dat ik de dag ervoor vrij veel had gedaan had ik besloten deze dag wat rustiger aan te doen. In plaats van te klimmen ben ik wat gaan fotograferen.

De afgelopen 5 weken is het redelijk rustig geweest op klimgebied. Na de laatste post van vorige maand heb ik de keuze gemaakt om wat minder in de rots te klimmen en wat meer te richten op ontspannen trainen. Afgelopen 6 maanden heb ik veel weekenden in de Frankenjura geklommen en dat was best vermoeiend in combinatie met werk. Bijkomend, hebben Suuz en ik de keuze gemaakt, om in onze lange vakantie naar de Red River Gorge te gaan! Ik zet de specifieke FJ training op een iets lager pitje en ben nu wat weerstand en inhoud aan het kweken. Gelukkig zijn er in de Red River ook wat “kortere” routes ;-). Maar goed. Dat wil niet zeggen dat ik niet in de FJ klim natuurlijk.

Kortom. Afgelopen weekend zat ik er weer. Wel opvallend dat de nazomer weer bijna zo slecht is zoals afgelopen jaar. Zaterdag was een goede klimdag. Wel warm, maar ok. Ik wist net niet “Angry Inch” (pittige 10+) snel te klimmen. Ik was wat vermoeid van mijn werk wat de laatste tijd best pittig was/is. Je klimt eerst een erg fysieke 10 om daarna nog een erg lengte gevoelige 7b+ boulder te moeten klimmen. Aangezien het de eerste dag niet wilde lukken had ik het idee dat deze route wel moet gaan op zondag, na een goede nachtrust en goed eten. Helaas! Wishful thinking. Zondag was het knetter warm met een luchtvochtigheid van ik gok 123% en de wand was compleet zeik door de condens. Echt kansloos. Error…… Dus vervolgens heb ik twee uur lang makkelijke routes geklommen die semi droog waren. Dan volgende week maar hopen op goed weer!

De simpele overzicht foto die ik heb gemaakt is van een makkelijke maar mooie 7- op Zwergenschloss.